Buiten schot: nieuwe thriller van bedenker hitserie Without a Trace

  •   
snelle thriller van de schrijver van de hitserie Without a trace

Hank Steinberg is bedenker en schrijver van de succesvolle tv-serie Without a Trace. Deze maand verschijnt bij Luitingh-Sijthoff zijn thrillerdebuut Buiten schot.

Zes jaar geleden raakte journalist Charlie Davis in Oezbekistan gewond toen overheidstroepen op demonstranten begonnen te schieten. Hij en zijn zwangere vrouw Julie konden ternauwernood aan de dood ontsnappen. Nu hebben ze met hun twee kinderen een rustig bestaan in L.A. Maar als Julie de kinderen meeneemt naar Disneyland, wordt haar auto ’s avonds aangetroffen en is Julie spoorloos verdwenen. Charlie gaat op onderzoek en begint te vermoeden dat zijn vrouw een dubbelleven leidde, waardoor geheimen uit het verleden nu terugkomen, met gruwelijke gevolgen…

In Buiten schot combineert Hank Steinberg de huiselijke suspense van Harlan Coben en de internationale intrige van Robert Ludlum. Het resultaat is een thriller vol geheimen, verraad en wraak die tot de laatste pagina voortraast.

 

Lees nu een uitgebreid interview met Hank Steinberg waarin hij meer vertelt over Buiten schot en Without a Trace.

 

V: Hoe heeft je ervaring als bedenker van de televisieserie Without a Trace invloed gehad op het schrijven van Buiten shot? Hoe was het om van het schrijven van een televisieserie over te stappen op het schrijven van een boek?

A: Als ik niet had gewerkt aan ‘Without a Trace’, denk ik niet dat ik ooit op het idee van Buiten schot zou zijn gekomen. Na het bedenken en vertellen van zoveel verhalen over vermiste personen, denk ik dat er iets in me zat dat me op natuurlijke wijze richting dat onderwerp stuurde. Totdat mijn vrouw mij een keer belde toen ze op de terugweg was van Disneyland. Ze had me op speaker staan en had routebeschrijving nodig. Dus ik begon met het geven van richting aanwijzingen. Opeens raakte mijn zoon op de achterbank in paniek. Ik hoorde hem krijsen als een gek en voor ik het wist zei mijn vrouw dat ze langs de weg ging stoppen om hem te kalmeren en dat ze me terug zou bellen. Op het moment dat ze ophing, begonnen de meest vreselijke gedachtes door mijn hoofd te spelen – over alle verschrikkelijke dingen die hen kon overkomen aan de kant van de weg. En toen dwaalden mijn gedachtes opeens af, weg van mijn eigen angsten, en mijn creatieve geest werd actief. Ik begon te bedenken hoe dit het begin kon zijn van een spannend verhaal. Wat als ze nooit terugbelde? Hoe lang zou ik erover doen om in mijn auto te springen en te racen naar de plek waar ik wist dat ze de weg af waren gegaan? En wat als, wanneer ik daar aankwam, mijn zoon nog in de auto zou zitten, maar dat mijn vrouw verdwenen zou zijn? Gelukkig belde mijn echte vrouw me binnen drie minuten terug. Maar het idee liet me niet los en werd het startpunt van het boek.

Wat betreft het schrijven van een boek versus het schrijven voor  televisie of film, veel van de vaardigheden die je gebruikt zijn hetzelfde. Tijdens het schrijven van een boek heb je de luxe om je personages van binnenuit te leren kennen, hun gedachtes en gevoelens te verkennen. Het is per definitie meer intern, waardoor zowel het verhaal als de emoties zich op een meer natuurlijke wijze kunnen ontwikkelen. In een film of televisieserie moet je altijd een manier vinden om deze informatie te verbaliseren, zodat het publiek kan volgen wat er gebeurt met de personages. Maar het belangrijkste verschil is dat je met het schrijven van een boek weet dat dit het uiteindelijke product is. Dit is het product wat mensen gaan lezen en ervaren. Elk woord dat je schrijft is precies wat de wereld ingaat. De enige interpretatie die eraan wordt gegeven, gebeurt door de lezers zelf.
Hierdoor is er een prachtige connectie met een onbekende lezer die je voelt terwijl je schrijft. Die lezer is een soort onzichtbare kracht die bij je in de kamer zit.

V: De strijd tegen terrorisme speelt een grote rol in het boek. Wat inspireerde je beslissing om de ware politieke gebeurtenissen op dit vlak zo’n integraal onderdeel van het verhaal te laten zijn?

A: Over het algemeen  geef ik de voorkeur aan het schrijven over onderwerpen die wortelen in onze wereld. Ik waardeer ook wel futuristische verhalen, maar ik vind het meestal prettiger om te vertellen over iets  wat zich nu afspeelt. Ik heb het gevoel dat in de laatste twaalf jaar de zogenoemde strijd tegen terrorisme ons leven op vele manieren heeft gestuurd of in ieder geval heeft beïnvloed. En we hebben niet eens echt onderzocht wat de term betekend, wat het suggereert, of hoe we überhaupt zo ver zijn gekomen om een strijd of oorlog te verklaren tegen terrorisme. Dus, zonder mensen voor het hoofd te willen stoten, wil ik suggereren dat de wortels van terrorisme en onze reacties om het proberen te stoppen, belangrijk zijn om te onderzoek en proberen te begrijpen op een meer intiem, persoonlijker level.

V: Charlie Davis is een overtuigende held, een man die onbewust terechtkomt in een high-stakes spel op leven en dood. Wat waren je gedachtes bij het ontwikkelen van zijn personage?

Ik wilde een underdog held die in een angstaanjagende situatie gestort kan worden, maar die ook de nodige vaardigheden (zowel in zijn gedrag als in zijn levenservaring) heeft om geloofwaardig de dag te kunnen redden. En ik werd altijd al aangetrokken tot de manier waarop journalisten zichzelf soms in gevaar brengen om achter de waarheid te komen van de slechte en afschuwelijke dingen die in de wereld gebeuren. Dat is hoe ik op het achtergrondverhaal van Charlie ben gekomen. Ik wilde een held met veel ervaring in de wereld, maar die deze wereld de rug had toegekeerd uit angst en zich daarom heeft teruggetrokken in een burgerlijke comfortzone. Dit concept creëerde goede vragen: wat zijn we de maatschappij verschuldigd, wat zijn we onze families verschuldigd? Hoe balanceren we onze jeugdige, idealistische kant met onze wijze meer realistische kant? Hoe kunnen we verantwoordelijke ouders zijn, maar nog steeds onze aan verlangens voldoen?

V: Wie zijn je favoriete thriller schrijvers? Zijn er bepaalde boeken die je schrijfstijl beïnvloeden?

A: Marathon Man van William Goldman was mijn favoriete thriller toen ik jong was. Het boek is eigenlijk veel beter dan de film, al is de film ook erg goed. De manier waarop Goldman zijn underdog held neerzet in het boek heeft me op vele manieren beïnvloed in de loop van de jaren. Ik heb trouwens het geluk gehad om William een beetje te leren, omdat hij in het zelfde gebouw woont als mijn ouders in New York. Hij moedigde mij aan om te blijven schrijven op een moment, lang geleden, dat ik twijfels had over mijn werk.

Op het moment lees ik graag Harlan Coben en Douglas Preston en ik voel me vereerd dat zij niet alleen de tijd hebben genomen om mijn boek te lezen, maar dat ze ook nog eens goede reviews hebben gegeven. John le Carré is ook een favoriet van me. Ik heb geprobeerd om de huiselijke set-up uit een goede Coben te combineren met het uitgestrekte en moreel dubbelzinnige, grijze universum dat je vindt in het werk van Le Carré.

V: Wat ga je hierna doen?

Momenteel ben ik natuurlijk bezig met het vervolg op Buiten schot. En ik heb nog meer in gedachten voor Charlie Davis. Een meer huiselijk verhaal dit keer, dat zich afspeelt in zijn eigen omgeving, maar met een breed bereik – een verhaal dat gaat over een serieus probleem in deze tijd. Hiernaast heb ik een toneelstuk geschreven dat ik met de Manhatten Theater Club ga produceren. Ook ben ik samen met producer Michael Bay bezig met een serie voor TNT waarvan de opnames in het najaar beginnen. Ik heb ook een pilotscript geschreven voor netwerk FX, waarin Ice Cube speelt, wat deze zomer van de grond moet komen. En ik ben bezig met het script voor Buiten schot voor Paramount Studios. Ik heb mijn handen vol, maar het is eigenlijk erg stimulerend om van het een naar het ander te gaan. En het helpt natuurlijk om de pijn te verzachten als het met een van mijn projecten niet zo gaat als ik hoop.

 

 Buiten schot van Hank Steinberg is vanaf eind augustus verkrijgbaar in de (e)boekhandel voor € 19,95.