Luitingh-SijthoffLuitingh-Sijthoff

Ilona van Braam


Bureauredactie

Echt opgegroeid met boeken ben ik niet (hoewel we thuis een dusdanig succesvol ondersteunend lidmaatschap bij Boek en Plaat hadden, dat we elke maand rijkelijk beloond werden met de Kroonkeuze), maar op de middelbare school is het voor mij begonnen, tijdens de lessen Nederlands van meneer Huisman. Van hem leerde ik dat je van zoiets geks als ‘een mooie zin’ kunt houden. Of van een woord. Dat er zoiets bestond als scanderen. Toen ik vervolgens voor mijn lijst De vriendschap van Connie Palmen las, was ik verkocht: dit kon dus met taal. En dat wilde ik ook.

Ik ging iets heel anders doen: Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Want naast taal en literatuur vind ik mensen en hun gedrag buitengewoon interessant: goed kijken wat er aan de hand is en daar vervolgens wat mee doen. Ik werkte een tijd in de hulpverlening, maar las ondertussen Het moest maar eens gaan sneeuwen van Tjitske Jansen. Die dichtbundel had op mij hetzelfde effect als destijds De vriendschap: hier deed iemand een strik om het leven. Met taal.

Ik verhuisde naar Amsterdam en ging Nederlands studeren aan de UvA, totdat Ambo|Anthos op zoek was naar iemand die de handen uit de mouwen wilde steken. Dat wilde ik doen! Het bleek een heel goede stap, werken tussen boeken én met mensen die ook van boeken en mooie zinnen houden.

Hetzelfde geldt nu voor Luitingh-Sijthoff, waar ik sinds 2014 werk. Eerst als officemanager, tegenwoordig als bureauredacteur. Een mooie plek waar mijn liefde voor taal wordt beantwoord én waar het naar boeken en verhalen ruikt!

En als ik niet aan het werk ben? Dan schrijf ik poëzie, luister ik veel en vaak muziek, lees ik met veel plezier veel te weinig boeken en (wat meer) dichtbundels, kijk ik graag een goede docu of filmhuisfilm, vind ik een goed gesprek op een terras heel fijn en ben ik met grote regelmaat te bij concerten in o.a. Paradiso en De Melkweg. Kortom: dan poog ik, al dan niet met taal, een strik om het leven te doen.

Tijd voor een boek